فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت صد و بیست و یک :
از کنارشان گذشته و وارد اتاق شدم. خودم را به دلیل نفس کشیدنم رساندم و رویش خیمه زدم. به آرامی روی موهایش را بوسیدم و زمزمه کردم.
ـ سلام رویا جونم. ببخش امروز همه تون رو نگران کردم. دیگه قول میدم تکرار نشه.
لرزش قلبم به تمام تنم سرایت کرد. لب لرزانم را گزیدم تا بغضم را پس بزنم اما نمیتوانستم. قطره ی اشکم روی پیشانی اش چکید. با نوک انگشت آن را پاک کردم و با هق هقی خفه زمزمه کردم.
ـ دیگ
لطفا صبر کنید...
م
1ای وای چه قیامتی بپا کرد،داشتم فکر می کردم حالا که بعد سه سال اشک میلادو درآورده دیگه بهوش میاد با اون قطره اشک،ولی اینجوری شد،زنده می مونه،باید زنده بمونه 😭😭😭🙏🏻🌷❤️